Morris in ontwikkeling

Zo ontwikkelt Morris zich beetje bij beetje

Op 18 mei 2010 Morris werd geboren. Een gezonde en knappe baby met heel veel haar. De lieveling van de verpleegsters, die ‘s ochtends bijkans vochten om wie zijn haartjes in model mocht maken. Dolgelukkig verlieten we 4 dagen na de kraamzorg het ziekenhuis. Niets wees op naderend onheil.

Het eerste jaar merkten we eigenlijk niet zoveel. Ja, na de geboorte kon Morris zijn lichaamstemperatuur niet rond de normale 37 graden houden. Maar dat was niet zo spannend. Achteraf gezien blijkt dat een groot percentage van beperkte kinderen een lagere óf juist hogere gemiddelde temperatuur hebben. Morris heeft een gemiddelde temperatuur van 35,5 graden.

Na 6 maanden kon Morris zich nog niet omrollen. Zijn hoofd optillen ook was lastig voor hem. Het consultatiebureau verwees ons door naar de kinderfysiotherapeut. Deze gaf aan dat Morris achter liep in zijn ontwikkeling, maar dat kwam vaker voor. We maakten ons geen zorgen, Morris was een gelukkig mannetje. Ieder kind heeft zijn eigen tempo. Dat was wat iedereen zei en wat wij ook wilden horen… 

Morris was ongeveer 1 jaar toen een eerste afspraak met de kinderarts volgde. Hij kreeg namelijk last van bronchitis. Meerdere controleafspraken volgden, zo ook in juli 2011 op een mooie zomerochtend. De kinderarts had Morris nu een aantal maanden geobserveerd, samen met de fysiotherapeut. We zaten nog niet op onze stoelen of ze kwam met een boodschap die ons leven voorgoed overhoop schopte: Morris heeft een afwijking. Met ongeloof, boosheid, verdriet en honderden vraagtekens boven ons hoofd verlieten we het ziekenhuis. Het begin van een emotionele en praktische rollercoaster.

Wat Morris mankeerde wist de kinderarts niet en tot op de dag van vandaag weten we dat helaas nog steeds niet. Hij heeft een chromosoomafwijking, maar het is niet aan te tonen of dit ook de ontwikkelingsachterstand veroorzaakt. Al jaren onderzoeken ze het bloed van Morris, papa en mama op genetische afwijkingen, maar tot op heden helaas zonder resultaat.

In zijn 2e levensjaar werd steeds meer pijnlijk zichtbaar dat Morris niet voldoende ontwikkelde. Hij kon nog steeds niet zitten en lag vooral apathisch op zijn rug. Alsof hij lui was, maar dat was natuurlijk niet zo. Gelukkig werd het steeds een beetje beter, met hele kleine stapjes en heel veel therapie en oefening. Uiteindelijk kon Morris zijn hoofd goed optillen en zich omrollen. Een enorme stap voor een jochie als hij. We leerden om onze verwachtingen bij te stellen.

Zitten lukte uiteindelijk ook, evenals kruipen. Lopen bleek echter een stuk lastiger, logisch. Morris was 2,5 jaar toen dat na een hoop bloed, zweet en tranen lukte. Wat een geluk! Een enorme stap, Morris kon de wereld gaan ontdekken. Hij liep en loopt nog steeds niet heel makkelijk. Stijfjes, instabiel en hij heeft moeite om hoogteverschillen in te schatten. Morris struikelt dan ook vaak helaas, over drempels en verhogingen. Zijn pijngrens ligt door zijn sensomotorische beperking erg hoog, dus hij lijkt er weinig van te hebben als hij valt. Een geluk bij een ongeluk. 😉

Praten lukt Morris tot op heden niet. Vanaf zijn 3e jaar ging hij naar de logopediste, maar tot nog toe helaas niet met het gewenste resultaat. Wel heeft hij in die tijd geleerd om uit een beker drinken, na 9 maanden dagelijks oefenen. Een enorme stap in de orale fase waarin hij nog steeds zit. Vandaar dat hij ook nog steeds kwijlt.

We zijn nu een aantal jaren verder. Het zijn kleine stapjes die Morris maakt, maar die enorme impact hebben op zijn en ons leven. We zijn enorm blij dat hij überhaupt ontwikkelt. Zijn 3e en 4e levensjaar bestonden dan ook uit kleine stapjes maken op het gebied van fysieke ontwikkeling.

Vanaf zijn 5e jaar konden we ons meer gaan focussen op de communicatie met Morris. Met veel dank aan de kinderdagcentra waar Morris de dagen doorbracht afgelopen jaren, de persoonlijk begeleiders en de logopedisten. Met concrete verwijzers (foto’s) kunnen we nu aan hem duidelijk maken wat we gaan doen. Een foto van zijn bed is slapen. Een foto van een bord is eten. Een foto van de auto betekent dat we weggaan. Het helpt hem met zijn autisme enorm om duidelijkheid te hebben over wat er gaat gebeuren.

Morris is nu ook zover dat hij bij ons kan aangeven wat hij wil middels de foto’s. Bijvoorbeeld wat hij wil drinken of welk beleg hij op zijn boterham wil. Komende jaren hopen we nog veel meer stapjes te maken, onder andere door met hem te communiceren via de GoTalk, een draagbaar communicatiemiddel waar je van alles mee kan. Daar gaan we komende tijd mee testen.

Hopelijk gaat dolfijntherapie bijdragen aan zijn ontwikkeling, op wat voor vlak dan ook. Kleine stapjes vooruit, we zijn er zo blij mee. Het zal ons en hem zelf helpen om zijn leven makkelijker te maken.

Was het maar alvast februari 2020! 😉

Een reactie op “Morris in ontwikkeling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s